Fascynująca, brawurowo szczera, poruszająca, zabawna i głęboko refleksyjna opowieść o tym, że niebo może być drugim człowiekiem. Posmykiewicz owijając zdarzenia w całun wspólnotowości w nurcie realizmu magicznego, przypomina czytelnikom, co w podróży po ziemskim padole łez powinno stanowić fundament. To refleksja nad istotą miłości. Pulsująca życiem, nowymi początkami i nadzieją, której warto wypatrywać, gdy deszcz w oczodołach. Nie sposób się jej oprzeć!
Magdalena Andrzejewska, Efemeryczność chwil